Τι συμβαίνει, τελικά,
στην πραγματικότητα
του καθενός μας;
Αν το καλοσκεφτούμε,
το ανθρώπινο μοτίβο
επαναλαμβάνει:
Ανασφάλεια.
Φόβο.
Φανατισμό:
Μια αλήθεια.
Μια λύση.
Έναν και μοναδικό δρόμο.
Ό,τι μπορεί να μας δώσει
μια βαθιά αυτοεπιβεβαίωση
ασφάλειας.
Η ανασφάλεια ξεκινάει
είτε από παιδικά βιώματα,
είτε από την πίεση
της καθημερινότητας,
είτε από εμάς τους ίδιους,
με αποτέλεσμα να γεννάει φόβο.
Και όταν δεν μπορούμε
να κοιτάξουμε αυτόν τον φόβο
κατάματα, το μυαλό μας αμύνεται.
Πώς;
Με φανατισμό.
Έναν εκκωφαντικό θόρυβο
αυτοεπιβεβαίωσης,
ότι τα λέμε εμείς καλύτερα
(ΔΟΓΜΑΤΑ),
απλώς και μόνο για να πνίξει
την εσωτερική μας ανασφάλεια,
για να μην χρειαστεί
να την αντιμετωπίσουμε.
Αυτή η ψυχολογία της μάζας
είναι γνωστή.
Μας σπρώχνει στο να ψάχνουμε
ασφάλεια σε «συστημικά κουτάκια».
Υιοθετούμε μια έτοιμη,
συστημική ταυτότητα,
μπαίνουμε σε μια ομάδα
και πειθόμαστε ότι
«εμείς τα λέμε καλύτερα».
Συγκλίνουμε τόσο πολύ
στις απόψεις μας,
που τυφλωνόμαστε μπροστά
σε κάθε άλλη οπτική.
Έτσι έρχεται ο διχασμός.
Έτσι πεθαίνει ο πλουραλισμός.
Πώς σπάει αυτό;
Μια κοινωνία αλλάζει,
όταν αλλάζει η παιδεία της.
Αλλά πρέπει να καταλάβουμε
κάτι βασικό:
την ελευθερία δεν μπορείς
να την επιβάλεις με το ζόρι
σε κανέναν.
Η ελευθερία είναι ένας
αυστηρά προσωπικός δρόμος.
Κάθε άνθρωπος έχει
τη δική του πραγματικότητα.
Το πώς κατάφερε ο τάδε
να δουλέψει έναν φόβο του,
δεν σημαίνει αυτόματα
ότι θα δουλέψει με τον ίδιο
ακριβώς τρόπο και σε σένα.
Ο καθένας μας πρέπει να βρει
τον δικό του δρόμο
για να σπάσει το κουτί του
και να οδηγηθεί στην ελευθερία.
Εύχομαι, συμπολίτες μου,
κάποτε να τη βρούμε!
ΜΦΧ
Διονύσης Χατζόπουλος
