Τα πρώτα βήματα προς τη ΔΗΜΟκρατία.
Συμβολή στον σχεδιασμό τους.
Αν δεν καταλάβουμε γιατί χρειαζόμαστε τη ΔΗΜΟκρατία, δεν θα αγωνιστούμε ποτέ πραγματικά για αυτήν.
Είναι το πολίτευμα που ωριμάζει τους Έλληνες και τους αναγκάζει να αντιμετωπίσουν σοβαρά και συλλογικά τα προβλήματά τους.
Πρώτα όμως να ορίσουμε την ΔΗΜΟκρατία. Είναι το πολίτευμα όπου οι ειδικοί ενημερώνουν, εισηγούνται και προειδοποιούν αλλά δεν αποφασίζουν. Αποφασίζουν οι εκλεγμένοι ή σε πιο προχωρημένα συστήματα σώματα πολιτών που ορίζονται με κλήρωση. Εξαιρούνται τα θέματα για τα οποία επιθυμούν οι πολίτες να έχουν τον τελευταίο λόγο.
Όταν οι πολίτες ασκούν νομοθετική εξουσία, παιδεύονται. Φτιάχνουν χαρακτήρα. Διαμορφώνονται πολιτικά και ηθικά. Αποκτούν την ευθύνη του εαυτού τους και της κοινωνίας τους.
Όσα ακολουθούν βασίζονται σε μια απλή αλλά κρίσιμη διαπίστωση: το ΠΟΙΟΣ αποφασίζει είναι σημαντικότερο από το ΤΙ αποφασίζεται.
Αυτή η ιδέα είναι η αφετηρία του ουσιαστικού ενδιαφέροντος για τη ΔΗΜΟκρατία. Δεν γίνεται όμως εύκολα κατανοητή. Χωρίς ενεργή δημοκρατική παράταξη, οι νέοι ειδικά δύσκολα φτάνουν εκεί. Απαιτεί πολιτική εμπειρία και μελέτη.
Όλο και περισσότεροι αναρωτιόμαστε ποια μπορεί να είναι τα πρώτα βήματα της ελληνικής κοινωνίας προς τη ΔΗΜΟκρατία. Ιδίως μετά την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να δώσει τον τελευταίο λόγο στους πολίτες.
Γιατί χρειάζεται λοιπόν η ελληνική κοινωνία τη ΔΗΜΟκρατία;
Παραμένει τόσο ανοργάνωτη και αναποτελεσματική ώστε σκοντάφτει κάθε λίγα χρόνια. Ποιος οργανώνει; Οι προϊστάμενοι. Ποιος τους επιλέγει; Η ολιγαρχική ηγεσία. Με τι κριτήρια; Ιδιοτελή. Είναι του κόμματος; Είναι δικός μας; Της ομάδας μας; Θα μας εξυπηρετήσει κάτω απ´ το τραπέζι όταν χρειαστεί; Η ικανότητα είναι το τελευταίο κριτήριο. Γι’ αυτό κυριαρχεί η αναξιοκρατία. Οι πιο ικανοί φεύγουν στο εξωτερικό γιατί δεν βλέπουν προοπτική. Και έτσι φτάνουμε και στο Δημογραφικό. Πλημμυρίσαμε την Ολλανδία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Σουηδία με νέους άνδρες και γυναίκες από 25 έως 35 χρόνων. Ποιος θα γεννήσει εδώ; Μας λείπουν. Τα μεγαλώσαμε και τα οδηγήσαμε στην έξοδο.
Ήταν και η τελευταία γενιά που έλαβε εκπαίδευση από σχολεία που στόχευαν στη μετάδοση γνώσεων και εφάρμοζαν στοιχειώδεις κανόνες συμπεριφοράς. Για άλλη μια φορά στην ιστορία μας εξάγουμε τους θησαυρούς μας στις βορειοευρωπαϊκές χώρες και φτωχαίνουμε τον τόπο μας.
Να ένα μέρος της παρακμιακής κατάστασης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Τι έχουν φτιάξει στο Λύκειο οι ανεξέλεγκτοι πολιτικοί μας; Τα τελευταία 15 χρόνια για να πάρει ένας μαθητής απολυτήριο αρκεί η παρουσία του. Τίποτε άλλο. Μπορεί επί τρία χρόνια να μην έχει ανταλλάξει ούτε μια λέξη με τους καθηγητές. Απολυτήριο όμως θα πάρει.
Τη ΔΗΜΟκρατία λοιπόν τη χρειαζόμαστε ως κοινωνία διότι έχουμε να λύσουμε προβλήματα που αφορούν την ίδια μας την ύπαρξη.
Στην Ελλάδα βλέπουμε τις διαδηλώσεις ως βασική πολιτική δράση.
Υπάρχει πλέον εμπειρία δεκαετιών. Ακόμα και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν γίνονται πολιτική δύναμη. Δεν φέρνουν θεσμικές αλλαγές.
Το ερώτημα συνεπώς δεν είναι τι διεκδικούμε, αλλά πώς αποκτούμε λόγο στις αποφάσεις.
Προκύπτουν λοιπόν δύο δρόμοι οι οποίοι δεν αποκλείουν ο ένας τον άλλο.
Ο πρώτος: Πίεση πριν από τις εκλογές
Να καταστήσουμε όρο πολιτικής επιβίωσης για τους πολιτικούς της Βουλής την υπερψήφιση των εξής ΔΗΜΟκρατικών συνταγματικών αλλαγών:
”1”. Κατάργηση ασυλιών,
”2”. Ακυρωτικό δημοψήφισμα με πρωτοβουλία πολιτών για κάθε νόμο της Βουλής,
”3”. Υποχρεωτικό δημοψήφισμα για κάθε αναθεώρηση του Συντάγματος.
Πώς επιβάλλεις όμως σε εκείνους που έχουν μάθει να είναι ανεξέλεγκτοι; Που παίρνουν λευκές επιταγές απ’ τους ψηφοφόρους τους; Σε επαγγελματίες πολιτικούς οι οποίοι ξέρουν να υπακούν μόνο στον αρχηγό τους;
Με μια απλή πολιτική πράξη: ψηφίζουμε μόνο όσους δεσμεύονται δημόσια και εκ των προτέρων ότι θα υπερψηφίσουν αυτές τις τρεις αλλαγές.
Για αυτό προχωρούμε σε:
- Συλλογή και δημοσίευση υπογραφών πολιτών που δηλώνουν ότι
ψηφίζουν μόνο υποψήφιους που δεσμεύονται δημόσια πως, αν εκλεγούν, θα στηρίξουν αυτές τις τρεις θέσεις μέσα στο κοινοβούλιο.
- Δημοσίευση των ονομάτων υποψηφίων που στηρίζουν τις τρεις θέσεις, καθώς και όσων αρνήθηκαν ή αδιαφόρησαν.
Ο πρώτος δρόμος αφορά την πίεση προς το υπάρχον σύστημα. Ο δεύτερος αφορά τη δική μας άμεση παρουσία μέσα σε αυτό.
Ο δεύτερος: Συνεχής παρουσία των πολιτών μέσα από δημοκρατικά οργανωμένη πολιτική πράξη
* Συγκρότηση ψηφοδελτίων για εκλογές σε Δήμους, Περιφέρειες, Βουλή και Ευρωκοινοβούλιο. Στόχος είναι η εκλογή αντιπροσώπων, όχι εκπροσώπων. Δηλαδή ανθρώπων που δεσμεύονται να μεταφέρουν τη βούληση των πολιτών. Οι αντιπρόσωποι δεν θα λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Θα μεταφέρουν πραγματικούς κοινωνικούς συσχετισμούς μέσα στα κρατικά όργανα. Για παράδειγμα, αν το 60\% των πολιτών τάσσεται υπέρ και το 40\% κατά μιας θέσης, η ίδια αναλογία θα αποτυπώνεται και στις ψήφους των αντιπροσώπων, σε κάθε ψηφοφορία, σε όλα τα επίπεδα – Δήμους, Περιφέρειες, Βουλή και Ευρωκοινοβούλιο.
Οι θέσεις των πολιτών θα διατυπώνονται σε κατά τόπους συνελεύσεις. Θα διεξάγονται σε προκαθορισμένο χρόνο, με συγκεκριμένη διάρκεια και με ίσο αριθμό ομιλητών υπέρ και κατά που θα ορίζονται μετά από κλήρωση.
* Όπου δεν υπάρχουν διατυπωμένες θέσεις των πολιτών, οι αντιπρόσωποι ψηφίζουν κατά συνείδηση.
Πολλοί συναγωνιστές θεωρούν ατελέσφορη κάθε προσπάθεια παρέμβασης στο ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα. Θεωρούν βέβαιη την εκτροπή σε όποιον απ’ τους δύο δρόμους κι αν βαδίσουμε.
Σε αρκετά απ’ όσα λένε έχουν δίκιο. Το σύστημα αλέθει. Αυτοπροστατεύεται: διαφθείρει ή περιθωριοποιεί. Όμως παραβλέπουν τους πολίτες — εμάς τους ίδιους. Είμαστε, στην πράξη, εκτός του πολιτικού συστήματος. Το μόνο που μας απειλεί είναι η διάσπαση – και μετά η αποστράτευση. Πώς διαφυλάττουμε την ενότητα;
Πρώτα απ’ όλα με τη σωστή ιεράρχηση. Το ΠΟΙΟΣ αποφασίζει υπερισχύει πάντα του ΤΙ αποφασίζεται.
Δεύτερον, αποδεχόμαστε ότι στα κρατικά όργανα αντιπρόσωποί μας θα υπερψηφίζουν ακόμη και θέσεις που δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Ακριβώς γιατί είναι θέσεις των διπλανών μας — όχι μιας ολιγαρχικής ελίτ που αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς.
Ποιοι θα κάνουν αυτά τα βήματα; Ποτέ δεν είναι αργά. Το ερώτημα είναι ποιοι αναλαμβάνουν να ξεκινήσουν. Δεν θα είναι οι πολλοί. Θα είναι λίγοι. Γνωρίζονται προσωπικά μεταξύ τους και αποφασίζουν να πάψουν να ζουν ως ιδιώτες. Κατ’ αρχήν σε ένα Δήμο. Μια περιφέρεια. Θα τους στηρίξουν άνθρωποι απ’ όλη τη χώρα και την ξενιτιά που έχουν βγάλει τα ίδια συμπεράσματα και μέχρι τώρα πίστευαν πως είναι μόνοι.
