«Ζητήματα δικαιωμάτων δεν τίθενται σε δημοψήφισμα», λέει η κυβέρνηση. Ποιος όμως καθορίζει τι είναι και τι δεν είναι δικαίωμα; Ο θεός; Μια επιτροπή ειδικών ή σοφών; Κι αν δεν μπορεί να αποφασίζει ο λαός, τότε γιατί μπορεί η βουλή; Μήπως γιατί είναι πιο εύκολο να ελεγχθεί απ’ τους κάθε είδους ολιγαρχικούς;
Το θέμα αυτού του σημειώματος δεν είναι το αν πρέπει να επιτρέπεται ή όχι σε ομόφυλα ζευγάρια να έρχονται σε γάμου κοινωνία. Είναι το αν επιτρέπεται ή ακόμα και να επιβάλλεται για το συγκεκριμένο ζήτημα να αποφασίσει το σύνολο των πολιτών και όχι μόνο οι βουλευτές.
Κατ’ αρχάς στην Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν περιλαμβάνεται δικαίωμα στον γάμο μεταξύ ομοφύλων. Επιπλέον μια κοινωνία έχει δικαίωμα (και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα) να θέτει όρους προκειμένου να δώσει προς υιοθεσία κάποια απ’ τα παιδιά της. Ας τη ρωτήσουμε λοιπόν αν επιθυμεί να επιτρέψει την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Διότι αυτό το δικαίωμα κατοχυρώνει ο νέος νόμος για το γάμο. Το δικαίωμα στη γονεϊκότητα. Πλέον επιτρέπεται να υιοθετούν όλα τα είδη ζευγαριών. (Γιατί όχι τριάδων;)
Ενώ δεν μπορεί να πέφτει λόγος στην κοινωνία για την προσωπική ζωή ενός εκάστου, απ’ την άλλη πρέπει να μπορεί να της πέφτει στο ποιος θα αναθρέψει τα προς υιοθεσία παιδιά, αλλά και στους όρους και τις προϋποθέσεις χρήσης τεχνολογιών γέννησης νέων ανθρώπων. Ο νόμος κάνει το πρώτο βήμα ώστε στη συνέχεια, αργά ή γρήγορα, να απελευθερωθεί η χρήση παρένθετης μητέρας για όλα τα είδη ζευγαριών. Τα ζητήματα αυτά είναι πολύ σοβαρά για να υποστηρίζουν κάποιοι ότι πρέπει να αποκλείονται οι πολίτες απ’ την άμεση λήψη των σχετικών αποφάσεων.
Άλλωστε για ό,τι μπορούν να αποφασίζουν οι βουλευτές πρέπει να μπορούν να αποφασίζουν και οι πολίτες.
Ποιος αναγνωρίζει τα δικαιώματα του καθενός μας, αν όχι το σύνολο των πολιτών; Γι’ αυτό και στην Ελβετία διεξήχθη σχετικό δημοψήφισμα στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 (βλ. αποτελέσματα).
Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διατύπωσε την άποψη ότι ίσως θα έπρεπε να διεξαχθεί και στη χώρα μας σχετικό δημοψήφισμα. Ισχυρίζονται όμως οι ολιγαρχικοί ότι δεν πρέπει να τίθενται ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων στην κρίση των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα δηλώνουν πως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών έχει την έγκριση των πολιτών, μιας και συμπεριλαμβανόταν στο κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο υπερψηφίστηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Από τη στιγμή λοιπόν που τα δικαιώματα νομοθετούνται από τη βουλή, η δυνατότητα καθολικής συμμετοχής των πολιτών στις κοινοβουλευτικές εκλογές (ανεξαρτήτως εισοδήματος ή φύλου) σημαίνει ότι ήδη κρίνουν, και έστω έμμεσα αποφασίζουν, για την αναγνώριση ή όχι ατομικών δικαιωμάτων.
Γιατί λοιπόν να μην αποφασίζουν και άμεσα για την αναγνώριση ή όχι ατομικών δικαιωμάτων, μέσω δημοψηφίσματος;
Τι είναι αυτό που εξασφαλίζεται με την έμμεση κρίση των πολιτών και το οποίο κινδυνεύει αν αρθεί ο αποκλεισμός τους απ’ την άμεση λήψη των σχετικών αποφάσεων;
Αλεξόπουλος Διονύσης | Φεβρουάριος 2024
